Eva er á lífi!

23. júní 2009 klukkan 14:10

Já ég veit að ég er alveg ömurlegur bloggari og ég ætti varla að fyrirfinnast á bloggheiminum en ég vil bara láta ykkur öll vita að ég er á lífi, mér líður æðislega vel og ég og hlakka til að hitta ykkur öll þegar ég kem heim :)

Ég ætla að skella inn nokkrum myndum af því sem ég er búin að vera að gera en ég á örugglega ekki eftir að blogga neitt mikið meira áður en ég kem heim - ég geri það viljandi því þannig verðið þið að bjóða mér í kaffi til að fá að heyra frá öllu því sem ég er búin að vera að gera.

Photos de vous

Photo 4 sur 355|Photos de moi

Préc.
Suiv.

Eva Pandora Baldursdóttir
4 athugasemdir

Ógleymanlegur stærðfræðtími

07. apríl 2009 klukkan 14:21

Var að koma heim úr skólanum. Dagurinn í dag var mjög skemmtilegur á marga vegu.
Í fyrsta lagi þá fórum við í klifur á svona klifurveggjum í íþróttum í dag og verðum að gera það út önnina. Ég var eiginlega búin að gleyma því hversu lofthrædd ég var áður en ég fór í þetta í morgun. Ég komst auðvitað ekki lengri en miðjann vegginn á 1. braut (auðveldasti veggurinn) þegar ég datt. Sem betur fer datt ég ekki nema svona 2,5 metra þar sem ég var í öllum öryggisbúnaðinum og í teygju og danglaði ég í loftinu í smá stund áður en ég var látin síga. Þetta var alveg nett áfall en samt sem áður smá adrenalínsjokk og eftir þetta langaði mig alveg svakalega að fara alveg efst upp og láta mig svo detta niður, auðvitað í teygjunni þannig að maður meiðist ekkert, það er alveg lúmskt gaman. Ef mér gefst tækifæri í sumar þegar ég kem heim ætla ég að fara að spranga í Vestmannaeyjum.

Svo vorum við í klukkutíma stærðfræðitíma í dag. Venjulega finnst mér stærðfræðitímarnir hérna alveg forskepnu leiðinlegir. Ég sit og teikna í bókina mína (er núna að vinna í ættartrénu mínu) meðan kennarinn heldur fyrirlestur um eitthvað sem ég lærði í 8. bekk. Ekki beint skemmtilegustu stærðfræðitímarnir sem ég veit um.
Til þess að skilja þessa frásögn sem ég er að fara að koma með þarf ég aðeins að útskýra hvernig þessi kennari er. Mr Bouyer er maður, kominn yfir fimmtugsaldurinn sem fluttist til Suður-Frakklands fyrir ekkert svo mörgum árum frá Norður-Frakklandi. Hann er með eina letilegustu rödd sem ég hef heyrt, með þennan sterka norðlenska hreim, fer örugglega ekki í sturtu nema á jólunum (kannski páskunum líka) og hefur líklegast aldrei heyrt talað um tannbursta. Þegar hann talar fæ ég alltaf á tilfinningunni um að hann sé með fugl í hálsinum og sé að reyna að æla honum út. Í enda flestra setninga þarf hann alltaf að bæta við háu "huuh" eins og sannir norður frakkar gera og það fer alveg endalaust í taugarnar á sumum. Ég veit að ég er að tala eins og versti sunnlendingur með fordóma núna en þetta eru bara staðreyndir.
Allavega. Angéle, sessunautur minn, var að senda sms í tíma og Mr Bouyer tók eftir því og varð frekar pirraður. Hann og Angéle eiga langa sögu um að þola ekki hvort annað. Hann bað hana um að ganga frá símanum sínum og setja hann í töskuna sína. Hún setti símann í vasann sinn og við héldum áfram að fylgjast með og gera ekki neitt. Svona korteri seinna þá tekur hún símann örlítið upp til að kíkja á klukkuna. Mr Bouyer sér það og virkilega brjálast í orðsins fyllstu merkingu! Hann strunsar að henni og segir henni að láta sig frá símann. Hún neitar og ætlar að setja hann í vasann aftur. Þá bara virkilega ræðst hann á hana, grípur í hendurnar á henni og er að reyna að rífa símann af henni meðan hún er öskrandi "Nei! Nei! Nei!". Þar sem hann er að reyna að taka símann af henni og hún að setja hann í vasann og hann sér að það er ekki alveg að ganga grípur hann um hana aftanfrá og rígheldur höndunum á henni föstum meðan hann fálmar eftir símanum, endar á því að fálma eitthvað þarna á lærunum á henni þar sem síminn er í vasanum og tekur hann. Fer svo aftur upp við kennaraborðið meðan hún situr eftir í sjokki. Þau halda áfram að virkilega öskra á hvort annað þangað til hún byrjar að ganga frá hlutunum sínum ofaní tösku og ætlar að fara út. Hann spyr hann hvert hún ætli að fara og hún segist ætla að fara að tala við skólastjórann og segja henni hvernig hann tók á henni og snerti hana á óviðeigandi hátt. Þá næstumþví hleypur hann á eftir henni og skellir hurðinni aftur, tekur í hendina á henni og ýtir henni aftur inn í skólastofuna og segir henni að setjast. Hún horfir á hann og þrumar yfir hann blótsyrðum en akkurat á því augnabliki hringdi bjallan og við vorum laus.
Greyið stelpan var alveg í sjokki og fór í frímínútunum að tala við skólastjórann og sagði henni frá öllu sem gerðist og við vorum nokkur tekin til að vitna um þetta. Þ.á.m. ég þar sem ég sat við hliðiná henni og sá greinilega hvernig kennarinn tók á henni. Hún sýndi skólastjóranum líka hvernig hendurnar á sér voru rauðar eftir meðferðina og það stefnir allt í það að við munum fá nokkra vikna frí í stærðfræði á næstunni.
Þetta var auðvitað alveg ótrúlegt og ég hef aldrei séð neitt þessu líkt gerast innan veggja skólastofu. Frakkar eru svo sannarlega uppreisnargjarnir.

En aðeins til að létta upp á þetta blogg ætla ég að skella inn myndum sem voru teknar í skólanum í gær. Við vorum nefnilega að fræðast um hippatímabilið í sögu og vorum með hópaverkefni og sumir komu klæddir í búninga, með spjöld og leikmuni og var þetta mjög gaman.

Jean með gleraugun frægu

Nelly

Coralie öll uppskreytt

Ég og gleraugun

Max

Margot

Stelpurnar með spjöldin

Eva Pandora Baldursdóttir
6 athugasemdir

Frakkland - Ísland

01. apríl 2009 klukkan 12:50

Jæja, ég bloggaði víst ekki alveg strax eftir helgi eins og ég lofaði en það er hinsvegar búið að vera mjög mikið að gera hérna á heimilinu síðan um helgina.
Ég var í fríi á mánudaginn og þriðjudagin því frakkarnir voru að taka próf sem ég tek ekki. Það var mjög fínt að vera heima á meðan en hinsvegar þá var okkur börnunum tilkynnt við matarborðið í gær að Mariette og Erick eru að fara að skilja að borði og sæng. Þau ætla að sjá til hvernig það fer en þetta er allavega byrjunin. Ástandið á heimilinu er búið að vera frekar skringilegt síðan þá og ég veit ekki alveg hvernig þetta fer með mig, þar sem ég er ekki beint eitt af börnunum sem fylgir öðru foreldrinu. Við erum að fara að vinna í því að tala við AFS bráðum en ég talaði við AFS tengiliðinn minn í gærkvöldi og venjulega í þessum ástæðum þá fæ ég það val um að skipta um fjölskyldu eða fara heim til Íslands. Mig langaði avleg svakalega að vera lengur í Frakklandi en þar sem ég á aðeins 14 vikur eftir finnst mér eiginlega of "seint" að vera að skipta um og kynnast nýrri fjölskyldu og svoleiðis. Ég sagði henni að myndi ég ekki bara frekar fara heim. Auðvitað er það leiðinlegt en ég er að reyna að líta á björtu hliðarnar af því:

1.) Ég get byrjað að vinna fyrr og fæ þá að vinna alveg heilt sumar (plús ég á allann persónuafsláttinn minn eftir)
2.) Ég er nú alveg komin með tungumálið vel og myndi hvorteðer örugglega ekki bæta miklu við mig á næstu vikum.
3.) Ég fæ að hitta fjölskylduna, vinina og alla þá sem ég var búin að sakna.

Ég veit ekki alveg hvernig þetta verður en hún sagði mér að venjulega tekur það svona 2 vikur að fara í gegnum kerfið. AFS hérna þarf að senda umsókn til AFS í París sem sendir það til AFS á Íslandi sem sendir það til mömmu&pabba heima.
Ég læt ykkur vita þegar ég er búin að frétta meira. Sjáumst líklegast eftir 2 vikur!

Eva Pandora Baldursdóttir
5 athugasemdir

Langt síðan seinast

27. mars 2009 klukkan 17:29

Ég vil byrja á því að biðjast afsökunar á hversu langt ég hef látið líða síðan ég skrifaði færslu hérna inn seinast, og já amma ég veit að ég sagðist ætla að blogga eftir seinustu helgi en mér til afsökunar þá er ég búin að byrja á þessu alloft en aldrei getað klárað og seinast þegar ég kíkti þá er föstudagur eftir seinustu helgi líka :)

Það er margt og mikið búið að gerast hjá mér síðan ég skellti seinast inn færslu en ætla ég aðeins að segja frá því sem er mér efst í huga akkurat núna, sem myndu vera nýliðnir atburðir og auðvitað vetrarfríið mitt.

Aðfaranótt föstudagsins 20. febrúar var ekki mikið um svefn hjá mér. Ég sat iðandi í stólnum mínum, drekkandi kaffi, starandi út í loftið, lesandi bók.. allt til að láta tímann líða örlítið hraðar því eftir aðeins nokkra klukkutíma myndi ég leggja af stað til að ná í Alla á flugvöllinn í París. Þegar tími kom skutlaði Mariette mér út á lestarstöð þar sem ég tók næstu hraðlest til Parísar. Þegar komið var á flugvöllinn beið ég í góðann klukkutíma. Í hvert einasta sinn sem hurðin, þar sem ferðalangarnir komu inn, opnaðist spenntist ég öll upp því þetta gæti verið Alli. Eftir klukkutíma af þessari spennu var ég orðin jafn sveitt og eftir margra klukkutíma maraþonhlaup. Þar sem ég vildi ekki hitta unnustann í fyrsta sinn í marga mánuði í þessu ástandi ákvað ég að stíga smá út fyrir og róa mig niður. Þegar ég kom aftur inn sá ég Alla minn labba inn á flugvöllinn. Endurfundirnir voru yndislegir. Þó ég verði að viðurkenna að mér fannst frekar skrýtið að sjá Alla með svona stutt hár, því seinast þegar ég sá hann var hann með síðara hár en ég. En það var yndislegt að hittast aftur. Við snérum aftur heim til Bolléne þar sem fjölskyldan var tilbúin með smá kvöldmatarveislu handa okkur, við spjölluðum og borðuðum allt kvöldið. Við eyddum svo tvem vikum í að vera saman og gera margt skemmtilegt. Við fórum m.a. til Lyon, skoðuðum Bolléne, eyddum einni nótt á hóteli og ýmislegt sem ég mun ekki greina frá í smáatriðum hérna (einungis því það myndi taka of langann tíma.) en ég ætla að skella inn nokkrum myndum sem teknar voru.

Hringekjan í Lyon sem við ákváðum að skella okkur í til að vera "alvöru ástfangið par eins og í bíómyndunum"

Ég í hringekjunni

Ég og Alli

Lyon úr hringekjunni

Þökin í Lyon

Hjá einu af elstu trjánum í Bolléne

Ekta franskt stræti

Í heimsókn hjá besta manni í öllum heiminum! (bakaríslega séð)

Nýkomin úr hjólatúr með Jeanelle

Svo leið tíminn auðvitað og Alli fór, en ég ætla ekker að vera að stressa mig of mikið yfir því þar sem það eru aðeins 15 vikur þangað til ég kem heim.

Ég hafði líka nóg að gera því helgina eftir að hann fór tókum við Erick og Titouan okkur til og réðumst á stærsta tréð sem við fundum, huggum það niður og vorum alla helgina að höggva niður í eldivið! Eins gáfuð og ég er fattaði ég ekki að taka af mér hringinn strax og skildi hann eftir sig risastórt sár í lófanum mínum og þurfti ég að ganga með hann á hægri hendinni í tvær vikur eftirrá eins og gift kona. Erick kenndi mér tæknina við að höggva við og ég skal sko segja ykkur að þetta er ekki eins auðvelt og það lítur út fyrir að vera! Eftir helgina var ég alveg búin á því og var með strengi í höndunum lengi eftirá!
Núna erum við svo byrjuð að rífa upp allar flísarnar á efstu hæðinni (þær voru orðnar doldið lúnar) þannig að ég fæ góða æfingu með að hlaupa upp og niður alla stigana í húsinu með þungar flísar í örmunum. Það er kannski kominn tími til að fara að hreyfa sig örlítið, ætlunin er að koma sér í ágætt form aftur áður en mamma og pabbi koma út í lok maí. Þannig að núna tekur við megrun. Ég er hinsvegar of mikill sælkeri til þess að geta hætt að borða franska matinn þannig að ég ætla að borða bara eins og venjulega en hreyfa mig meira, það hlýtur nú að gera eitthvað gagn.

Núna lofa ég að blogga aftur fljótlega, þannig að amma mín þú getur kíkt aftur hérna eftir helgi og ég lofa að það verður komið eitthvað nýtt.

Eva Pandora Baldursdóttir
4 athugasemdir

Hjálpi okkur, á maður að vera að koma heim?

18. febrúar 2009 klukkan 16:17

Þetta er opinberun Jóhannesar Georgs, sem réttu nafni heitir Johanes George Lee og er skoskur sjáandi sem hefur séð marga atburði fyrir, t.d. forsetakjör Obama, skógareldana í Ástralíu, og
efnahagshrunið á Íslandi.

Hér á eftir er lausleg þýðing úr ensku á sýn hans á framtíð Íslands á næstu
árum.

2009: Forsætisráðherra nýju ríkisstjórnarinnar, Jóhanna, er heiðarleg og dugleg, en
því miður fær ríkkistjórn hennar fáu áorkað til góðs. Orsök þess er mikil
ringulreið og óeining í þinginu og stjórnkerfinu. Fátt gengur í haginn. Það
tekst að koma Davíð úr Seðlabankanum og skipa einn Seðlabankastjóra, en það
breytir litlu um efnahagsöngþveitið. Atvinnuleysi eykst, fólk missir eignir
sínar. Þúsundir fólks flytja úr landi á þessu ári, mest til Noregs og Kanada, en
einnig til fleiri landa.
Seinast í Apríl verða kosningar til þings. Nokkur ný framboð taka þátt í kosningum, en ekkert þeirra fær mann á þing, heldur taka þau
fylgi frá Samfylkingu og Vinstri grænum. Framsóknarflokkurinn vinnur góðan
kosningasigur og Sjálfstæðisflokkurinn fær frekar slaka útkomu. Þessir flokkar
fá nauman meirihluta saman, og mynda ríkisstjórn að loknum kosningum, við lítinn
fögnuð þjóðarinnar. Verðbólga minnkar á fyrri hluta ársins, en stígur í yfir 30%
í árslok 2009.

2010: Skelfilegt ár. Ríkisstjórn sjálfstæðis/Framsóknar, umsnýr öllu sem fyrri
ríkisstjórnin gerði. Allar stöður eru pólitíkst skipaðar samkv.
helmingaskiptareglu flokkanna. Verðbólga nær 50% Eini atvinnuvegurinn sem
blómgast sem aldrei fyrr er dópsala. Atvinnuleysi nálgast 20%. Glæpaalda gengur
yfir höfuðborgarsvæðið. 20.000 manns flytja úr landi, aðallega af
höfuðborgarsvæðinu. Samt er ástandið betra í sumum landshlutum, þar er þokkalegt
atvinnustig, og minni glæpir og eiturlyf. Dæmi um slíka staði eru:
Vestmannaeyjar, Hornafjörður, Dalabyggð. Snæfellsnes, Vopnafjörður. Fólk sækir á
alla þessa staði úr eymdinni og glæpunum á Höfuðborgarsvæðinu. Hjónaskilnaðir
slá öll met.

2011: Miklar óeirðir í landinu. Byggingar og jafnvel heilu hverfin brennd í þessum
óeirðum. Lögreglan ræður ekki við neitt, þótt hún sé nú öll búin skotvopnum.
Útgöngubann í Reykjavík. Atvinnuleysi og þjóðargjaldþrot blasir við.
Ríkisstjórnin er óstarfhæf. Daglegir götubardagar á seinni hluta ársins. Fengin
óeirðalögregla búin vopnum frá Danmörku til að stilla til friðar, en það hjálpar
lítið. 20.000 manns flytja úr landi.

2012: Olíuleit norðaustan við Ísland. Miklar vonir bundnar við hana. Annars flest í
ólesti. Vopnuð átök í Reykjavík. Jarðskjálfti gengur yfir Selfoss og Hveragerði
og veldur miklum skemmdum. 25.000 flytja úr landi.

2013: Niðurstöður olíuleitar valda vonbrigðum. Ekki hagkvæmt að vinna olíu, amk. miðað við nútíma tækni. Ísland er endanlega lýst gjaldþrota. Evran kostar
2000 krónur. 150% verðbólga. 20.000 flytja úr landi.

2014: Ísland óskar eftir aðild að Evrópusambandinu EU. En þessari umsókn er hafnað í
Brussel. Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn tekur við stjórn landsins, ríkisstjórn og
forseti eru rekin úr störfum, og þingið leyst upp. Í lok ársins, taka Bandaríki
Norður Ameríku USA. Við stjórn Íslands í umboði Alþjóðabankans. Obama forseti
USA, er á þessum tíma kominn á kjörtímabil nr. 2. Það gekk vel að komast út ur
kreppunni í USA. Staða Íslands undir stjórn USA, verður svipuð og staða Puerto
Rico. Sem sagt öll stjórn frá Washington, en bæjar og sveitarstjórnum verður
leyft að starfa, undir ströngu eftirliti.

Á þessum tíma er íbúafjöldi Reykjavíkur um 50.000, og alls landsins um 200.000 í stað 320.000, árið 2008. Þriðjungur þjóðarinnar er
fluttur úr landi

Grein tekin af http://www.utvarpsaga.is

Eva Pandora Baldursdóttir
8 athugasemdir

Örlítið inngrip

11. febrúar 2009 klukkan 10:07

Hvað get ég sagt? Lánið leikur hreinlega við mig. Fleytir mér áfram í ólgusjó lífsins og gerir mig að heppnustu konu á jarðríki. Mikið er yndislegt að vera ung, ástfangin og í blóma lífsins. Ég ætla að láta ungu Evuna í mér endast sem lengst þó svo ég sé að fullorðnast. Halda þessu hugarfari sem ég hef lært að temja mér. Halda áfram að sjá fegurðina í heiminum, gullfallegu dýrðina í einfaldleikanum, góðmennskuna í hinum ýmsu smáverkum sem fólkið í kringum mig heldur áfram að koma mér á óvart með, meta alla þá sem hafa snert líf mitt að verðleikum og láta það vita það. Í augnablikinu líður mér eins og heimurinn snúist um mig. Ég er lánsamasta manneskjan á jarðríki og allar dyr standa mér opnar. Ég get gert allt sem mér mögulega dettur í hug. Mér var sleppt út í lífið sem ófullgert kornabarn og alin upp til að verða fullvaxta kona með alla möguleika framundan. Hvað get ég sagt? Erum við ekki öll nafli okkar eigin alheims? Erum við ekki öll mikilvægasta manneskjan í heiminum? Eru ekki allir yndislega stórkostlegir á sinn einstaka hátt? Ég held það.

Eva Pandora Baldursdóttir
5 athugasemdir

Hversdagsleiki vinnuvikunnar er brotinn upp með hinum yndislegu helgum

09. febrúar 2009 klukkan 16:41

Þar sem nokkrir ónafngreindir einstaklingar hafa víst verið að bíða eftir bloggi frá mér í einhvern tíma og ég á að vera að læra heima í sögu núna þá er bara upplagt að skella inn einu bloggi núna.
Ég ætla ekkert sérstaklega að tala mikið um virku dagana mína þar sem þeir samastanda einungis af skólanum, vinunum, fjölskyldunni og þessu hversdagshlutum sem er ekkert skemmtilegt að segja frá. Þannig að þetta blogg ætla ég að tileinka tvem seinustu helgunum í lífi mínu.

Helgina 31.01 - 01.02 var AFS helgi í stóra kastalanum í Loire (staðurinn þar sem við erum eiginlega alltaf á AFS helgum). Þessi helgi var hinsvegar ekki alveg eins og hinar helgarnar þar sem núna vorum við c.a. 150 manns þarna. Þetta vorum semsagt við öll, erlendur skiptinemarnir, og svo allir frakkarnir sem ætla út í haust og hitti ég einn strák sem ætlar til Íslands í ágúst! Hann sagði mér að það eru víst 5 frakkar sem ætla að koma til Íslands í haust og eins gott að a.m.k. einn þeirra lendi á Króknum svo ég geti haldi frönskunni minn við.
Þegar við mættum á staðinn byrjuðum við að koma okkur fyrir í herbergjunum okkar og svo hitti maður alla vini sína aftur. Það var hinsvegar ekki allt of skemmtilegt að hitta Louis frá USA, svona var það:
Ég: "Hey Louis!"
Louis lítur á mig með stórum augum og segir: "You look old!"
Já þetta voru semsagt fyrstu orðin sem hann sagði við mig eftir að við voru ekki búin að hittast í tvo mánuði. Eftir þetta reyndi hann að afsaka sig og sagðist meina að ég liti út fyrir að vera siðfáguð, en ekki gömul. Ég er ekki viss um hvort ég eigi að taka þessu sem hrósi eða móðgun.
Svo var helginni eitt í að spjalla við vinina og auðvitða fórum við í þessa venjulegu litlu sálfræðihópa til að tala um vandamál okkar hérna í Frakklandi. Þessir hópar hjálpa eflaust einhverjum en fyrir mig er þetta bara smá tími til að hlusta á aðra kvarta því hreinskilnislega þá get ég ekkert kvartað undan fjölskyldunni, skólanum eða vinunum. Ég veit ekki hvort að ég hafi bara verið ótrúlega heppin eða ég sé bara svona jákvæð því allir í hópnum mínum a.m.k. höfðu nóg til að kvarta undir, ein stúlkan brast m.a.s. í grát í miðri umræðu og eyddum við alveg góðum 40 mínútum í að tala um það og komum seint í hádegismat þar af leiðandi. Ég held að ég geti bara þakkað vel fyrir fjölskylduna sem ég lenti hjá í samanburðið við margar hinar fjölskyldurnar.

Seinasta föstudag fór ég svo til Valence til að hitta Julie og Bree sem búa þar. Ég tók lestina og var komin til Valence á föstudagseftirmiðdegi. Við byrjuðum á því að fara heim til Bree og taka okkur til fyrir kvöldið. Við tókum góðan einn og hálfann tíma til að klæða og mála okkur eins og sönnum táningsstúlkum gerir og fórum svo á veitahús sem vinir Bree eiga. Þau eru semsagt þrjú að vinna þar: Serdar-kokkurinn, Margot-þjónustustúlkan og svo einn þjónn sem ég man ekki hvað heitir. Þetta var alveg ótrúlega lítill og sætur veitingastaður. Það voru sófar þarna sem maður notaði sem sætin og allt var voðalega kósý. Við byrjuðum á að fá okkur drykki og svo kom maturinn. Ég hafði pantað mér ódýra omelettu á 4€ en þegar omelettan mín loksins kom þá var þetta diskur á stærð við ruslatunnulok og tók omelettan hálfann diskinn og var hinn helmingurinn troðinn með ostum og salati - ég held að ég hafi borðað kannski 1/4 af matnum mínum og þið vitið manna best að ég get sko borðað vel! Þetta var það mikið. Eftir matinn fengum við okkur svo kaffibolla og þá vorum við einu kúnnarnir eftir á veitingastaðnum þannig að Margot, Serdar og hinn náunginn opnuðu rósavínsflösku og skáluðu með okkur og græddum við því nokkur ókeypis glös. Þetta var alveg æðislegt fólk.
Eftir matinn fórum við svo í heimahús í partý hjá náunga sem heitir Fred. Þar var bara þessi venjulega heimapartý stemming þar sem við drukkum smá, hlustuðum á tónlist og spjölluðum. Svo lögðum við öll af stað á klúbbinn Sunshine um eittleytið. Þegar þangað var komið vildi dyravörðurinn ekki hleypa 2 strákunum inn afþví að þeir voru arabalegir og þá fóru hinir strákarnir ekki inn og ein kærasta stráksins þannig að það enduðum bara við stelpurnar sem fórum inn á Sunshine. Persónulega skil ég ekki afhverju dyraverðir eru svona tregir við að hleypa aröbum og svörtum mönnum inn en svona er þetta víst bara. En Bree þekkti auðvitað alla starfsmennina á Sunshine líka og fengum við þar af leiðandi ókeypis í fatahengið og nokkra ókeypis drykki á barnum. Það var ótrúlega gaman á staðnum og hittum við eitthvað fólk og vorum með því um kvöldið. Svo komu Margot og Serdar og við hittum þau aftur líka.
Eftir alla ókeypis drykkina á barnum þá getið þið rétt ýmindað ykkur hvernig ég var orðin. Ég var semsagt inni hjá DJ'unum og var eitthvað að spjalla við þá þegar remix útgáfa af Eagles laginu Hotel California kom á og byrjaði ég eitthvað að syngja lagið haugadrukkin og setti þá ekki Raphael (einn DJ'inn) míkrófóninn upp við andlitið á mér og söng ég hástöfum yfir allann klúbbinn. Það kom mér á óvart að ég fékk klapp eftirá. En þetta fannst mér alveg ótrúlega sniðugt. Ég hef sjaldan verið svona hress á djammi og entist ég á dansgólfinu til klukkan 5 um morguninn þegar loksins lokaði. Þegar við stúlkurnar ætluðum svo að fara að labba heim var svo mikil rigning að einn dyravörðurinn bauðst til að skutla okkur heim þegar þeir voru búnir að þrífa og auðvitað þáðum við það og sátum þá í klukkutíma við barinn meðan þeir voru að þrífa og sötruðum fleiri ókeypis drykki og spjölluðum saman. Ég var svo komin í háttin þegar klukkan var farin að ganga 7 um morguninn. (Ef þú ert pabbi minn eða mamma að lesa þetta þá minni ég ykkur á að þetta er í fyrsta sinn sem ég hef komið svona seint heim af djamminu hérna úti þannig að ég vil ekki að neinn dæmi mig. Ég er nú bara 18 ára einu sinni :)

Daginn eftir var ég vakin af hundinum hennar Julie sem var nokkra centimetra frá andlitinu á mér, starandi á mig. Ég var víst á dýnunni hans. Hef ekki hugmynd um afhverju ég rambaði þangað en ekki upp í sófa. En ég þurfti semsagt að fara að ná strætó til að fara út á lestarstöð og fara heim. Ég fékk að fara í heita sturtu sem var himnaríki fyrir mig. Ég hafði semsagt verið í háhæluðum skóm kvöldið áður og ég get ekki líst sársaukanum í fótunum með neinum orðum. Mér leið eins og fæturnar á mér höfðu dottið af og ég væri að labba á berum stúfunum - semsagt, þetta var ekki þægilegt. En ég náði að fara hrakfallalaust í sturtu og klæða mig. Svo fórum við út á strætóstöð og þurftum að bíða þar í góðann hálftíma áður en rútan kom (hún var sein) og hélt ég þar af leiðandi að ég væri búin að missa af lestinni minni. Þegar ég var hinsvegar komin út á lestarstöð þá kom í ljós að lestin mín var líka 40 mínútum of sein þannig að ég þurfti að bíða enn lengur til að ná henni. Þegar loksins var komið í lestina var ég orðin gegnblaut af rigningunni, með dúndrandi hausverk (sem ég veit ekkert hvaðan kom) og álíka skapgóð og björn sem er nývaknaður af dvala. En ég komst á lestarstöðina í Bolléne og komst þar að því að Mariette gleymdi að biðja einhvern um að ná í mig áður en hún fór út og þurfti ég að sníkja símtal af næsta vegfaranda til að hringja í Héléne og biðja hana um að ná í mig. Ég var komin heim 30 mínútum seinna. Ég henti mér í rúmið og svaf fram eftir hádegi daginn eftir.

Daginn eftir átti Mariette 52 árs afmæli og héldum við upp á það. Ég var auðvitað ekkert í mínu besta formi. Nennti ekki að taka mig neitt til fyrir þetta heldur skellti bara hárinu upp í teygju og ákvað að taka náttúrulega 'lookið' á þetta afmæli. En það var samt sem áður mjög gaman. Ég ætla ekki að koma með neina nána lýsingu á þessu þar sem ég held að flestir séu hvorteðer hættir að lesa þegar hingað er komið. En þið báðuð um blogg og þá fáið þið sko eitt langt og gott blogg!

Ég ætla að enda þetta á nokkrum myndum frá helginni, afmælinu hennar Mariette og svo gömlum myndum sem ég fann hjá Sigurlaugu og verð bara að skella hérna inn.

Stelpan sem ég man ekki hvað heitir, Lydia, ég og kærastinn hennar Lydiu sem ég man ekki hvað heitir

Ég inni í klefanum hjá DJ'unum og Raphael þarna í bakrunni að DJ'ast eitthvað.

DJ'arnir í vinnunni. Þetta er ekkert svakalega ströng vinna að vera DJ.

Fólkið í partýinu. Bree og Julie þarna á endanum (Julie reyndar grafin undir fólki)

Ég og kærastinn hennar Lydiu. Haha hann var alltaf að koma nær og ég hélt alltaf áfram að ýta honum í burtu með olnboganum eins og sést á myndinni!

Ég svona svakalega fersk og Mariette

Takið vel eftir feðgunum!

Í staðin fyrir 1 köku og 52 kerti fyrir Mariette vorum við með 52 litlar smákökur (á 3 diskum) og 1 kerti :)

Mariette með allar fínu afmælisgjafirnar sínar :)

Þetta varð ég svo bara að setja inn! Bekkjarmyndin okkar síðan úr 1. bekk :)

Og svo 3. bekk :) Við erum svo miklar dúllur!

-Ykkar vinkona og skyldmenni, Eva Pandora.

Eva Pandora Baldursdóttir
5 athugasemdir

Gaman gaman

14. janúar 2009 klukkan 18:17

Núna er jólafríið mitt formlega búið og alvara lífsins tekin aftur við. Ekki fleiri partý og djamm í bili heldur bara skóli, skóli og aftur skóli! Ég er ekki að fíla það. En þetta ár mitt hérna úti átti nú ekki að vera eintóm skemmtun heldur var ætlunum líka að læra eitthvað þannig að ætli þetta sé ekki bara best fyrir mann að henda sér á lappir klukkan 7 á morgnana og fara í skólann. Einnig er ég að spá hvort ég ætti að byrja að hreyfa á mér rassgatið stöku sinnum? Jólafríið fer, eins og flestir vita, ekkert alltof vel með línurnar þannig að ég var að spá hvort maður ætti að gerast meðlimur í ræktinni og kannski aðeins horfa á það hvað fer ofan í mann? Hmmm, nei, á hinn bóginn þá er ég bara eitt ár í Frakklandi og ætti nú vel að meiga njóta þess. Sammála?

Annars kom annar erlendur nemi í bekkin minn um daginn, önnur stelpa frá Þýskalandi. Hún er voðaleg vinaleg en það er bara eitt sem ég get eiginlega ekki látið framhjá mér fara. Alltaf þegar ég segi einhvern smá djók þá bara alveg springur hún úr hlátri og bara hættir ekki í góða stund, m.a.s. þó að þetta hafi ekki einu sinni verið það fyndið. Hún hlær svona svipað eins og Jókerinn úr Batman og einhvernvegin tekst mér alltaf að fá gæsahúð þegar hún hlær, ég ætla ekki að vera í fyndna skapinu mínu þegar ég er í kringum hana.

Annars gengur franskan bara mjög vel. Er farin að skilja flestallt í kringum mig, vorum meira að segja í landafræði um daginn og ég náði að útskýra muninn á 'technopole' og 'technopôle', þá var ég mjög stolt. Mér gengur voðalega vel að tala og skilja og er m.a.s. farin að fara létt með hópsamræður þegar allir tala ofan í hvern annann. En á hinn bóginn gengur ekkert svakalega vel að skrifa. Kennarinn talar semsagt og við eigum að glósa niður allt sem hann segir! Ég hélt að mér gengi ágætlega með það en svo kom Etienne, vinur minn, með þetta komment:

Etienne "Hey vá þú skrifar vel, er þetta íslenska?"

Jæja, það gengur víst ekki eins vel að skrifa frönskuna og ég hélt. En það skiptir mestu máli að tala! Hitt kemur vonandi. Ég vil samt kenna kennaranum um þetta! Hvernig á maður mögulega að geta skrifað allt það sem einn maður segir í heilann klukkutíma, þó hann tali hægt þá er þetta frekar strembið og orðin ekkert of auðveld.

Annars fór ég í heimsókn til Mörtu í Tarare seinustu helgi. Það var mjög fínt fyrir utan 4 klukkutíma lestarferðina þangað. Á leiðinni til baka hjá henni þurfti ég að bíða á stóru lestarstöðinni í Lyon Part Dieu í klukkutíma og á þessum klukkutíma tókst mér einhvernvegin að næla mér í boð um skoðunarferð frá hóp af strákum, leist ekkert alltof vel á það, og svo kom annar náungi, alveg virkilega creepy sem var með stærsta bros sem ég hef séð límt á andlitið á sér og gat hann ekki hætt að elta mig og spurja hvort hann mætti tala við mig, ég reyndi að útskýra að ég væri að taka lest bara eftir smá stund (var að ljúga, lestin mín fór ekki fyrr en eftir 40 mínútur) en hann gat ekki látið mig í friði, bauð mér heim til sín og út að borða en ég útskýrði fyrir honum að ég væri trúlofuð og sagði að ég væri bara akkurat á leiðinni heim að hitta unnustann minn núna (sem var auðvitða lygi). Það var nú til að hann færi en áður en hann fór þurfti hann endilega að koma með: "En væri samt möguleiki að fá númerið þitt?". Þetta var fýluferð fyrir hann þar sem hann endaði bara með illilegt augnarráð frá mér.

En meira af mínum hugsunum þá þarf ég að fara að koma mér í litun bráðlega. Eftir jólafríið þegar ég kom aftur í skólann fékk ég voðalega mikið af "hey varstu að setja í þig ljósar strípur?". Ég þurfti að útskýra að þetta væri minn náttúrulegi hárlitur að vaxa í gegn og fólki fannst voðalega skrýtið að ég væri ljóshærð. Ég hef aldrei litið á mig sem ljóshærða manneskju en ef maður skoðar minn náttúrulega lit miðað við litinn sem ég litaði þá er hann bara ljós! Núna er Titouan búinn að taka upp á því að kalla mig ljósku hvert sem ég fer þannig að ég þarf að fara að koma mér í litun, kannski kominn tími til. Fór seinast í júlí. Jæja, ég er a.m.k. ekki dýr í rekstri hárlega séð. Ætla að vera búinn að gera mig sæta og fína áður en Alli kemur, eftir akkurat 37 daga. Ég er varla að trúa því að það sé svona stutt í hann. Svo ótrúlega langt síðan ég hef séð hann að ég vona að ég þekki hann þegar ég sækji hann á flugvöllinn, eða að hann þekki mig? Vona að hann þekki litlu ljóskuna með jólakílóin á sér sem unnustuna sína aftur.

Kvöldið fyrir brottför mína til Frakklands

Fann þessa mynd á netinu um daginn. Held að ykkur mamma&pabbi og amma muni líka þessi. Svona hefur litla stelpan ykkar stækkað :)

-Ykkar litla vinkona, Eva Pandora.

Eva Pandora Baldursdóttir
16 athugasemdir

Aðalvalmynd

Tenglar

Je suis rentré

Je suis rentré

Eva er á lífi!

Photos de vous

Photo 4 sur 355|Photos de moi

Ógleymanlegur stærðfræðtími

Frakkland - Ísland

Langt síðan seinast

Hjálpi okkur, á maður að vera að koma heim?

Örlítið inngrip

Hversdagsleiki vinnuvikunnar er brotinn upp með hinum yndislegu helgum

Gaman gaman

Auglýsing

Prófíll

Gagnasafn

Innskráningar kubbur